Yasemin Tüzün

    DOĞAL güzellik çoğu zaman sanıldığı gibi yalnizca bir estetik meselesi değildir.O,aynaya bakıldığında görülen yüz kadar;bakana ne hissettirildiğiylede ilgilidir.İşte tam bu noktada,gözaltına güzellik ile aşağılık duygusu arasındaki tuhaf ama güçlü bir bağ ortaya çıkar.

    Çünkü doğal olan,emeksiz sanılır.Emeksjz sayılan şey  ise bazı insanlarda derin bir huzursuzluk yaratır.

    Saatlerce uğraşılan,parayla satın alınan,filtrelerle duzeltilen bir dünyada;doğallık bir meydan okumaya dönüşür. Abartısız bir gülüş,boyasız bir yüz, saklanmaya bir kırışıklık...Bunlar kimi için sade bir haldir,kimi içinse gizli bir aşağılanma hissi.

   İnsan bazen başkasının güzelliğine değil, kendi yetersizlik hissine bakamaz.

    Bu yuzden doğal güzellik  sık sık küçümsenir.

   "BAKIMI YOK"denir.

   "SÖNÜK"denir.

   "BİRŞEY DEĞİL  ASLINDA"deni4.

     Aslında söylenen şudur:"Bende olmayanı degersizlestirirsem, kendimi daha yukarıda hissederim."

     Aşağılık duygusu tam da böyle çalışır.Yuksek sesle konuşur.,başkasını küçültür, dayalı sıradanlaştırır.Çünkü sessiz bir özgüvenle var olan herşey,içten içe rahatsız eder.

     Oysa doğal güzellik, kendini ispat etmeye çalışmaz.

     BAĞIRMAZ.

     PARLAMAZ.

     SADECE PARLAR.

      Belki de bu yüzden bu kadar güçlüdür.

     GERÇEK GÜZELLİK;başkasını ezmeden ,kendini yüceltmeye ihtiyaç duymadan ayakta durabilmektir.Ne başkasının ışığını kısmaya çalışır  ne de kendi karanlığını örtmeye. 

      Ve belki de asıl mesele şudur:İnsN,doğala değil;kendi doğallığı kaybetmiş olmaya içerler.

                  SEVGİYLE VE GÜZEL KALIN!!!

                           YASEMİN TÜZÜN